EiD MUBARAK

EiD MUBARAK

29 juli 2014, dinsdag, voor ons een dag als een andere maar voor de moslimwereld de dag van het Suikerfeest. 29,30  vastendagen zitten erop. Tijd voor een uitgebreid gebed in de moskee en een bezoek aan familie en vrienden. Op dit feest wordt veel gegeten en begroet iedereen iedereen met ‘Eid Mubarak’ – ik wens je een gezegende feestdag .

Op onze dagelijkse tocht met de cng-taxis merken we het al : geen kat op straat, wel geiten en koeien die van deze bijna verkeersvrije feestdag languit het asfalt verkiezen als herkauwplekje. De mannelijke moslims stappen met hun zonen ‘op hun paasbest’ naar de moskee. In de dichte omgeving wacht hen een erehaag van bedelaars, het hele assortiment is vandaag present  want op deze god-gezegende-dag wacht hen wellicht iets meer inkomsten dan anders. Aan de formaten van versleten tupper-ware te zien hopen sommigen zelfs op de ultieme rijkdom. De moskeeën zijn vandaag te klein en op de effen rijstvloer van de rijstfabriek zit een menigte op een geïmproviseerde bidplek, de sandalen op een hoopje.

Even later tijdens  onze breakfast in het lepraziekenhuis merken wij dat ook daar -op de plaats van de dagelijkse wondverzorging- de matten worden uitgerold met blik op Mekka. Onze verrassing is groot als na de gebedstonde  één oude man,tb-patiënt,  ons met een Eid Mubarak-knuffel komt begroeten. Een vreemd maar eerlijk moment, met een brave – sterk vermagerde mens- in de hoofdrol : “We zijn allen gelijk en hebben mekaar nodig.”

Luc